Во современиот фудбал отказите ретко доаѓаат само поради резултатите. Тие се случуваат кога тренерот ќе премине една невидлива граница – јавната критика кон раководството. Случаите со Енцо Мареска и Рубен Аморим покажуваат како зборовите можат да се покажат поопасни од еден загубен натпревар.
Кај Аморим, тензијата ескалираше по серија интервјуа во кои тој одби да ја преземе целата вина и го насочи вниманието кон одлуките донесени над него. По еден од натпреварите тој изјави:
„Тренерот секогаш е првиот одговорен, но не сите одлуки ги носи тренерот.“
Во друга изјава, повторно пред медиумите, Аморим беше уште појасен:
„Има работи што беа ветени, а не се остварија. Тоа ја прави работата многу потешка.“
Овие зборови беа сфатени од раководството како обид за префрлање на вината и изнесување на внатрешните проблеми во јавноста. Не следуваше јавен одговор, туку класичен потег – разделба.
Сличен беше и сценариото со Енцо Мареска. Италијанецот зборуваше поумерено, но исто така одби да ја прикрива реалноста зад клишеа. Во интервју тој призна:
„Проектот бара време, но не чувствувам трпение.“
А во друг момент додаде:
„Не можеш да градиш стил и идентитет кога секоја недела мораш да правиш компромиси.“
Иако без директни обвинувања, пораката беше јасна: очекувањата на раководството не одговараат на условите што самото ги создава. Тоа беше доволно за да се смета дека тренерот веќе не е „во линија“.
Во двата случаи, интервјуата не беа причината за отказите, туку погоден момент. Резултатите дадоа контекст, но зборовите дадоа оправдување. Наместо дијалог, клубовите избраа да го прекинат гласот.
Така се обликува јасна порака до сите тренери во елитниот фудбал: можеш да губиш натпревари, можеш да бараш време, но не можеш јавно да кажеш што недостасува.
Мареска и Аморим не направија скандал. Тие едноставно одбија да бидат гласноговорници на една удобна верзија на вистината. А во модерниот фудбал тоа често е доволно за да ти ја „затнат устата“ – не со одговор, туку со отказ.
